سایت تخصصی تاریخ اسلام

قرار داد سیفر 1339هـ/1920م

« قرار داد صلح با عثمانی در 10 اگوست سال 1920م در شهر سیفر فرانسه در نزدیکی پاریس امضا شد. بر اساس این قرار داد، دولت یونان می بایست از منطقه تراکیه در نزدیکی ادرنه عقب نشینی کند و در برابر دولت عثمانی، از حقوق خود نسبت به دو جزیره امبروز و تندوس دست بکشد؛ گرچه جزایر دریای مرمره، آستانه و بخشی از سرزمین اروپایی، در دست آنان باقی می ماند. آمریکا، یوگسلاوی و شریف حسین در حجاز از امضای این قرار داد سرباز زدند.

بدین ترتیب دولت یونان، سیادت بر شهر ازمیر و مناطق اطراف آن را برای مدت پنج سال به دست آورد؛ به طوری که ساکنان آن، پس از این مدت می توانستند خواستار پیوستن منطقه شان به یونان شوند. دو تنگه نیز تحت اداره بین المللی در آمده و اطراف آن می بایست از هر نوع سلاحی، تخلیه می شد. استانبول نیز به صورت اسمی تحت سیطره دولت عثمانی باقی می ماند؛ دولتی که سیطره یونان را بر جزایر دریای اژه و سلطه ایتالیا را بر جزایر دودیکا نیز که شامل جزیره رودوس نیز می شد، پذیرفته بود.* بدین ترتیب، دولت عثمانی، به عنوان یک دولت اروپایی از میان رفت. به علاوه، به وجود جمهوری ارمنستان و مملکت حجاز به عنوان دو دولت مستقل اعتراف کرد. هم چنین از سرزمین های اسمی خود در آفریقا و دریای اژه دست کشید و قبرس و مصر را به انگلیس و سایر جزایر را به ایتالیا سپرد.

اما دیگر شروطی که سیادت عثمانی را میان برد، این بود که شمار ارتش عثمانی به پنجاه هزار محدود می شد که آن هم می بایست زیر نظر افسران بیگانه باشند؛ همین طور سلاح و توپخانه آنان محدود شد، کاپیتولاسیون بازگردانده شد و هیئتی از متفقین تشکیل شد تا بر بدهی های عثمانی، مخارج عمومی دولت، مالیات های عمومی، درآمد های گمرکی و کارگری و نیز بدهی های عمومی نظارت کند.[1]

سلطان عثمانی، به اجبار و زیر فشار ارتش انگلیس و نیروهای متفق، این قرارداد را امضا کرد. البته مردم ترک آن را رد کردند و از این که سرزمین شان این چنین تجزیه و توسط نیروهای انگلیسی، فرانسوی، ایتالیایی و یونانی اشغال شود، سرباز زدند. به دنبال آن، بر ضد اوضاعی که سبب پیدایش چنین قرار دادی شده بود، شورش کردند. مصطفی کمال رهبری حرکت مقاومت بر ضد نیروهای متفق را بر عهده گرفت و به سمت قدرت حرکت کرد.»[2]

* . سایت تاریخ اسلام 7/6/1389.

[1] . عبد العزیز الشناوی، الدوله العثمانیه دوله اسلامیه مفتری علیها، قاهره 1980، ج1 ، ص 245-247.

[2] . رسول جعفریان، دولت عثمانی از اقتدار تا انحلال، ص 188- 189.

این مطلب را به اشتراک بگذارید