تاریخ قم از منابع اصیل و ارزشمند سده چهارم هجری است. اصل کتاب به زبان عربی بوده و در سال 378 توسط حسنبن محدبن حسن قمی که از علمای قرن چهارم هجری است و به تشویق صاحببن عباد اسمعیل وزیر دانشمند فخرالدوله دیلمی، تالیف شده است.بر پایه فهرست بابهای بیست گانه تاریخ قم می توان گفت که در میان کتابهایی که در باره شهرهای ایران ، از گذشته تا امروز، تألیف شده و مانده است ، کمتر کتابی به این جامعیت وجود دارد. مؤلف در آغاز اشاره کرده که پیش از تألیف کتاب قم قصد تصنیف کتابی «مشتمل بر اخبار عرب اشعریه که به قم نزول کردند» و قم را «کوره » (استان ) ساختند و برای آن بارو کشیدند، داشته است و چون کتاب قم را نوشته بر آن شده است که آن مطلب را نیز در همین کتاب درج کند.تاریخ قم در بیست باب و 51 فصل تألیف شده است ، ولی ترجمه فارسی موجود فقط شامل پنج باب نخست این کتاب است و از سایر ابواب تنها از طریق فهرست مندرج در مقدمه مؤلف اطلاع داریم (ص 16ـ19). با توجه به مطالب فهرست کتاب ، گویا باب پنجم نیز کامل نیست.بدون اغراق میتوان گفت کتابی با این ویژگی، در آن دوران نادر بود، چرا که نویسنده اکثر موضوعات آن را با اشاره به مستندات تاریخی ارائه میکند.
این مطلب را به اشتراک بگذارید
| < قبلی | بعدی > |
|---|
